EPILOG

 EPILOG

 16 lat później

 - Mamo, mogę dzisiaj iść do kina?- spytała mnie córka, kiedy robiłam obiad.

- A kiedy chcecie iść z Lisą?

- Dzisiaj, ale ja nie idę z Lisą.

- Jak to? Przecież wy zawsze razem? Papużki nierozłączki.

- No bo Jacob mnie zaprosił i no wiesz on mnie chyba lubi.- przyznała z lekkim rumieńcem.- Mamo jaki on jest przystojny, a i ma motor.

-  Ale na motor nie wsiądziesz.- To była moja żelazna zasada. Shane nie raz chciał nauczyć Jane jeździć, ale tak się o nią bałam.- Wiesz jaki ja mam stosunek do tego. Już starczy, że ojciec twój się przy tym upiera.

- Dobrze, dobrze. Ale mogę z nim iść?

- Musisz porozmawiać z tatą.

- Kiedy on się nie zgodzi!- załamała się Jane.- Mówi, że jestem za młoda na randki, a jak ostatnio się zgodził to przecież tak wystraszył Davida, że do teraz ucieka, gdy mnie widzi.

Zaśmiałam się na wspomnienie tej historii.

- Robi tak bo cie kocha, ale może uda ci się go przekonać. 

- Chociaż spróbuje, ale wstawisz się za mną?

- Wstawię, wstawię.

- Dzięki, mamo! Jesteś kochana!- ucałowała mnie w policzek

- Idź popilnuj rodzeństwa

                            Kończyłam robić obiad i czekałam na męża. Przez te wszystkie lata wiele się zmieniło. Shane otworzył swój własny warsztat samochodowy, ja skończyłam szkołę, wzięliśmy ślub, a nasza rodzina powiększyła się o już 10-letniego Johna i już 4- letnią Emmę.

- Dzień dobry rodzinko!- krzyknął Shane, wchodząc do domu.

- Tatuś!- wskoczyła mu Emma na ramiona, tuląc się do niego.- Tęśkniłam zia tobą. A źbudujeś mi ziamek?

- Ja za tobą też skarbie. Pewnie, że zbuduje. Zjemy obiad i zrobimy dobrze?- odpowiedział Shane, całując ją w czółko. Ten widok zawsze mnie rozczulał. Myśl, że moje dzieci mają coś czego ja nie miałam- miłość ojca- napełniała mnie szczęściem. Cieszyłam się z tego, że przetrwaliśmy tyle czasu choć nie było łatwo. Jednak mimo upływu lat nadal jesteśmy szczęśliwi. 

- Idź umyj rączki, pewnie zaraz będzie obiad.- położył córkę na ziemi i podszedł do mnie.- Cześć kochanie- przywitał się całując mnie namiętnie.- To dla ciebie- wyciągnął zza pleców bukiet czerwonych róż.

- Dziękuje nie trzeba było.- powiedziałam całując go jeszcze raz w usta.

- Ooo! Moglibyście się pohamować choć przy nas!- doszedł nas głos oburzenia Johna.

Zaśmialiśmy się.

- Co w szkole?- Spytał Shane.

- Dostałam 5 z biologi!- pochwaliła się Jena.

- No to ładnie. Zdolności to ty masz po mnie!- oznajmił Shane.

- No pewnie, że po tobie i charakter też bo ty jesteś taki wyrozumiały zupełnie jak ja i potrafisz zrozumieć innych, w sensie wczuć się w ich sytuację.- zaczęła się podlizywać Jena.

- Dobra co chcesz?

- No bo tato, tatku, tatusiu.... Mam sprawę.- powiedziała, siadają mu na kolana i tuląc się do niego.- Bo taki kolega zaprosił mnie do kina i chciałabym pójść.- powiedziała wlepiając w niego błagalne spojrzenie.

- O nie, nie, nie! Nie ma mowy. Jesteś za młoda na randki. W ogóle co to za chłopak?

- No Jacob.- powiedziała jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie.- Mama się zgodziła.

- I ty przeciwko mnie?-zwrócił się do mnie, ale ja tylko wzruszyłam ramionami z miną niewiniątka.

- Tato tak bardzo proszę.

- Nie i koniec.- odparł, ale jego opór słabł.

- Tatusiu proszę....

- Nie, nie wiem.

- Kocham cię tato.

- No dobrze- zgodził się zrezygnowany.- Ale masz być przed dziewiątą w domu.

-Aaaaa!- krzyknęła zadowolona córka.- Dziękuje! Dziękuje! Jesteś najlepszym tatą na świecie!- dała mu całusa w policzek i wybiegła z kuchni.

- Tato, a jak zbudujesz Emmie zamek to zagramy w piłkę?- poprosił syn.

- Zagramy, pewnie, że zagramy. 

- A mogę zaprosić chłopaków?

- No pewnie.

- Super!- krzyknął uradowany chłopiec i popędził do telefonu.

- Musiałaś się zgadzać? Przez ciebie musiałem i ja się zgodzić. Jacob.- prychnął.- Co to za imię w ogóle. Jessica jesteśmy drużyną i ja zawsze ciebie słucham. Od tej pory zaprowadzam dyktaturę.- stwierdził, a ja się na niego popatrzyłam spod byka.- Oczywiście w porozumieniu z tobą kochanie.- dodał już potulniej, na co się tylko zaśmiałam. 

 - Tatuś, a nauczysz mnie jeździć na motorzie tak jak Jene?- spytała Emma, wbiegając do kuchni.

- Co?- spytałam wściekła.

Shane wziął Emmę na ręce i zasłonił jej usta dłonią.

- Kotek, ja nie wiem o czym ona mówi. Przecież wyraźnie powiedziałaś, że nie mogę uczyć dzieci jazdy na motorze i ja cię posłuchałem.- zaczął się wycofywać z pomieszczenia i delikatnie wygonił stamtąd dziecko.

- Jesteśmy drużyną? Ja zawsze się ciebie słucham?- powtarzałam jego słowa.

- Oj kotek nie gniewaj się, ale ja nie umiałem się powstrzymać.- podszedł do mnie i objął w taki sposób jak zawsze kiedy coś przeskrobał.- No wybacz mi.- całował mnie po szyi.- Miłości mojego życia wybacz mi.- niestety potrafił ze mną zrobić to co Jena z nim, przekabacić tak, żeby wyszło na jego.

- Masz szczęście, że cie kocham.- wyszeptałam.

- Ja ciebie też. Nawet nie wiesz jak bardzo.- powiedział wpił się kolejny raz w moje usta.

Byłam najszczęśliwsza kobietą na ziemi. Miałam rodzinę, szczęśliwą rodzinę, w której była miłość, a to było dla mnie najważniejsze.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Z dedykacją dla przyjaciółki i mojej najwierniejszej czytelniczki Rybci <3 Kocham cię skarbie. Dziękuje, że jesteś i się nigdy nie zmieniaj :) <3