Prolog

                                                                PROLOG
                   Każdy człowiek dochodzi do takiego momentu w swoim życiu, że pyta sam się siebie " Co to właściwie jest życie?" W moim przypadku to jest właśnie ten moment.
                   Otóż Życie nie jest łatwe. I nikt nie składa rodzącemu się człowiekowi obietnicy, że w jego przypadku będzie inaczej. 
                   Od początku każdej, małej osóbce towarzyszy Nadzieja- najsilniejsza spośród wszystkich uczuć, obecna zawsze, potężniejsza od Strachu, którego bronią są obawy. 
                   Jest też Miłość- niezwykle zdradliwa, skomplikowana i niezrozumiała pani w masce, za którą kryje swoją prawdziwą twarz. Nie można jej ufać albowiem nie zawsze prowadzi nas we właściwa stronę. Jednak posiada klucz do ludzkiego serca- narządu bijącego własnym rytmem, za którym ślepo podążamy, któremu nie potrafimy się oprzeć, któremu ślepo wierzymy. 
                   Miłość jednych prowadzi prosto w sidła Nienawiści- pani zemsty. Innych zaś, oddaje pod krótkotrwałą opiekę Szczęścia.
                   Gdy opuści nas Szczęście, pojawia się Smutek. Towarzyszą mu Ból oraz Cierpienie. To trio nie jest niezwyciężone. Odpędza je Pocieszenie- ukojenie ludzkich strapień. 
                   Po nim pojawia się Wiara, za którą podąża Odwaga. Przyprowadzają one Wewnętrzną Siłę, drzemiącą w każdym z nas by mogła pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie. Ma za zadanie zmusić nas do walki, byśmy mogli wyjść z cienia nieszczęść. 
                   W takich chwilach nie należy zapominać o Rozsądku- odwiecznym doradcy. Raz zapomniany bezlitośnie ciska w nas przykre konsekwencje. 
                   Nikt nie zna planów Losu- rozkaprysionego pana zdarzeń. Nie wiadomo, na którą ścieżkę, który człowiek trafi. Czy Los będzie dla niego łaskaw i doprowadzi go do jego miejsca na Ziemi? A może ktoś zostanie od razu spisany na straty i wieczną tułaczkę? 
                   Czasem na pozór dobre rzeczy kończą się tragicznie i pozostawiają po sobie ślad, z którym trzeba żyć...